ถ้าคุณกำลังเริ่มจากศูนย์ คุณไม่ได้ช้าเกินไป

มีช่วงหนึ่งในชีวิต ผมต้องนั่งรถไฟเข้ามาทำงาน ในกระเป๋าแทบไม่มีเงินติดตัว บางวันไม่ใช่แค่ไม่มีของดี ๆ กิน แต่คือกินมาม่าติดกัน 3 วัน เพราะมันเป็นสิ่งเดียวที่ผมพอจ่ายไหว

ผมยังจำความรู้สึกตอนนั้นได้ดี มันไม่ใช่แค่ความหิว แต่มันคือความกดดันในใจว่า ถ้าวันนี้ยังเอาตัวเองไม่รอด แล้ววันข้างหน้าจะเป็นยังไง

บนรถไฟ ผมคิดอยู่เรื่องเดียว: จะทำยังไงให้ไม่ต้องกังวลเรื่องค่าข้าวทุกวัน

ตอนนั้นผมเริ่มเข้าใจว่า ถ้ายังใช้ชีวิตแบบเดิม สุดท้ายชีวิตก็คงวนอยู่ที่เดิม

ตอนนั้นผมได้ทำงานเป็นเชฟร้านอาหาร เงินเดือนประมาณ 13,000 บาท ทำงานจนเหนื่อยมาก บางวันที่ลืมตาตื่นขึ้นมา สิ่งแรกที่รู้สึกคือไม่อยากลุก แต่สุดท้ายก็ต้องลุก เพราะถ้าไม่ไปทำงาน ก็ไม่มีเงิน

เงินเดือนออกแล้วหมดไปกับค่าใช้จ่าย พอเดือนใหม่ก็เริ่มเหมือนเดิม ผมเลยอยากหาวิธีเพิ่มทางเลือกให้ตัวเอง

ตอนนั้นผมเริ่มกลัวว่า ถ้าชีวิตเป็นแบบนี้ต่อไป อีกสิบปีก็คงไม่ได้ต่างจากวันนี้

ต่อมาผมได้ทำงานเป็นเชฟอาหารญี่ปุ่น เงินเดือนประมาณ 15,000 บาท ช่วงนั้นผมได้รู้จักกับอาจารย์ชาวญี่ปุ่น Morita-san และเริ่มเข้าใจภาษาญี่ปุ่นมากขึ้นทีละนิด

มันเป็นช่วงที่ทำให้ผมเริ่มเห็นอะไรบางอย่าง คนที่มีทักษะมากขึ้น ไม่ได้แค่ทำงานได้มากขึ้น แต่เขามีทางเลือกในชีวิตมากขึ้นด้วย

การเรียนภาษาทำให้ผมเริ่มเชื่อว่า ทักษะใหม่อาจเปิดทางที่ตอนนี้ยังมองไม่เห็น

ครั้งนั้นผมเริ่มเชื่อจริง ๆ ว่า ถ้าเพิ่มทักษะ ชีวิตก็อาจเพิ่มทางเลือกให้เรา

หลังจากเริ่มรู้สึกไม่ไหวกับงานประจำ ผมพยายามออกไปลองทำอะไรใหม่ ๆ และเข้าไปทำงานเกี่ยวกับแรงงาน

ช่วงแรกมันก็ดูเหมือนจะไปได้

ผมคิดว่าบางทีนี่อาจเป็นอีกทางที่ทำให้ชีวิตเปลี่ยน

แต่สุดท้ายผมโดนโกงเงินไปกว่า 300,000 บาท

เงินที่กว่าจะหาได้แต่ละบาท หายไปในช่วงเวลาที่ผมกำลังพยายามสร้างชีวิตใหม่ให้ตัวเอง

ความเครียดกระทบสุขภาพ ผมกินไม่เป็นเวลาและน้ำหนักขึ้น

ภายนอกผมยังทำเหมือนตัวเองไหว แต่จริง ๆ ข้างในมันหนักมาก

ผมได้รู้ว่า ความพยายามอย่างเดียวไม่พอ ถ้าเราไม่เข้าใจความเสี่ยงของสิ่งที่กำลังทำ

ผมทำงานมานานมาก จากคนที่เริ่มอยู่ข้างล่าง จนวันหนึ่งผมได้ขึ้นมาเป็นผู้จัดการร้าน

ถ้ามองจากข้างนอก มันเหมือนชีวิตกำลังดีขึ้น

ตำแหน่งสูงขึ้น เงินเดือนเพิ่มขึ้น มีคนเรียกเราว่าผู้จัดการ

ผมควรจะรู้สึกภูมิใจ และผมก็ภูมิใจที่ตัวเองเดินมาได้ถึงตรงนี้

แต่พออยู่กับมันจริง ๆ ผมกลับรู้สึกว่า สิ่งที่เพิ่มขึ้นมากที่สุดคือความรับผิดชอบ

งานมากขึ้น เรื่องให้คิดมากขึ้น คนที่ต้องดูแลมากขึ้น

แต่เวลาของชีวิตผมไม่ได้เพิ่มขึ้นเลย

ผมเริ่มถามว่า เวลาที่เป็นของตัวเองอยู่ตรงไหน

ผมภูมิใจกับงาน แต่ก็อยากมีเวลาใช้ชีวิตนอกงานมากขึ้น

วันนั้นผมได้รู้ว่า ตำแหน่งที่สูงขึ้น ไม่ได้แปลว่าเรามีอิสระมากขึ้นเสมอไป

วันนี้ผมมายืนอยู่ในจุดที่ได้เป็น Master TMC และได้ดูแลคนที่กำลังพยายามพัฒนาการเทรดของตัวเอง

แต่สิ่งหนึ่งที่ผมอยากให้ทุกคนรู้คือ

ผมไม่ได้เริ่มจากคนที่เก่ง ไม่ได้เริ่มจากคนที่มีความรู้ และไม่ได้มีใครการันตีว่าผมจะมาถึงตรงนี้ได้

ผมเคยไม่รู้ เคยพอร์ตแตก เคยเทรดตามอารมณ์ เคยเลือกผิด เคยเสียเงิน และเคยผ่านช่วงที่ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าชีวิตจะไปทางไหนต่อ

สิ่งที่ทำให้ผมมาถึงวันนี้ ไม่ใช่เพราะวันหนึ่งผมตื่นขึ้นมาแล้วเก่ง

แต่มันคือการค่อย ๆ เรียน ค่อย ๆ ฝึก เก็บ Data Review ตัวเอง และยอมรับข้อผิดพลาดที่เมื่อก่อนผมไม่เคยอยากยอมรับ

ผมไม่ได้อยากให้ทุกคนเดินตามชีวิตของผม

ผมแค่อยากให้สิ่งที่ผมเคยพัง กลายเป็นบทเรียนที่ทำให้คนข้างหลังไม่ต้องเสียเวลาพังเรื่องเดิมนานเท่าผม

จุดเริ่มต้นไม่ได้เป็นตัวตัดสินว่าคุณจะไปได้ไกลแค่ไหน สิ่งที่คุณยอมเรียนรู้และแก้ต่างหากที่เปลี่ยนปลายทาง