กว่าจะมาถึงวันที่สร้างระบบของตัวเอง

02

วันที่ต้องดิ้นรนต่อ

ผมนั่งรถไฟเข้ามาหางาน พร้อมเงินที่แทบไม่พอให้มีชีวิตอยู่

มีช่วงหนึ่งในชีวิต ผมต้องนั่งรถไฟเข้ามาทำงาน ในกระเป๋าแทบไม่มีเงินติดตัว บางวันไม่ใช่แค่ไม่มีของดี ๆ กิน แต่คือกินมาม่าติดกัน 3 วัน เพราะมันเป็นสิ่งเดียวที่ผมพอจ่ายไหว

ผมยังจำความรู้สึกตอนนั้นได้ดี มันไม่ใช่แค่ความหิว แต่มันคือความกดดันในใจว่า ถ้าวันนี้ยังเอาตัวเองไม่รอด แล้ววันข้างหน้าจะเป็นยังไง

ทุกครั้งที่นั่งรถไฟ ผมไม่ได้แค่นั่งเดินทางไปทำงาน แต่ผมนั่งไปพร้อมกับความหวังเล็ก ๆ ว่าชีวิตมันต้องมีอะไรที่ดีกว่านี้ ต้องมีสักวันที่ผมไม่ต้องมานั่งกังวลว่า วันนี้จะมีเงินพอกินข้าวหรือเปล่า

ตอนนั้นผมเริ่มเข้าใจว่า ถ้ายังใช้ชีวิตแบบเดิม สุดท้ายชีวิตก็คงวนอยู่ที่เดิม

04

ชีวิตพนักงานครัว

ได้เงินเดือนแล้ว แต่ชีวิตก็ยังไม่เหลืออะไร

ตอนนั้นผมได้ทำงานเป็นเชฟร้านอาหาร เงินเดือนประมาณ 13,000 บาท ทำงานจนเหนื่อยมาก บางวันที่ลืมตาตื่นขึ้นมา สิ่งแรกที่รู้สึกคือไม่อยากลุก แต่สุดท้ายก็ต้องลุก เพราะถ้าไม่ไปทำงาน ก็ไม่มีเงิน

เงินเดือนออกทุกเดือน แต่แทบไม่เคยเหลือ ชีวิตเหมือนใช้แรงทั้งเดือนเพื่อรอเงินก้อนหนึ่ง แล้วเงินก้อนนั้นก็หายไปกับค่าใช้จ่าย เดือนใหม่ก็เริ่มใหม่ เหนื่อยเหมือนเดิม เงินก็ยังไม่เหลือเหมือนเดิม

ตอนนั้นผมเริ่มกลัวว่า ถ้าชีวิตเป็นแบบนี้ต่อไป อีกสิบปีก็คงไม่ได้ต่างจากวันนี้

06

ทักษะเริ่มเปิดประตู

ครั้งแรกที่ผมเริ่มเห็นว่า ‘ทักษะ’ เปลี่ยนชีวิตคนได้

ต่อมาผมได้ทำงานเป็นเชฟอาหารญี่ปุ่น เงินเดือนประมาณ 15,000 บาท ช่วงนั้นผมได้รู้จักกับอาจารย์ชาวญี่ปุ่น Morita-san และเริ่มเข้าใจภาษาญี่ปุ่นมากขึ้นทีละนิด

มันเป็นช่วงที่ทำให้ผมเริ่มเห็นอะไรบางอย่าง คนที่มีทักษะมากขึ้น ไม่ได้แค่ทำงานได้มากขึ้น แต่เขามีทางเลือกในชีวิตมากขึ้นด้วย

สำหรับคนอื่น การเรียนภาษาอาจเป็นเรื่องธรรมดา แต่สำหรับผมในตอนนั้น มันเหมือนเปิดประตูบานเล็ก ๆ ให้ผมเริ่มเชื่อว่า ชีวิตอาจไม่ได้ถูกล็อกไว้กับงานเดิมและเงินเดือนเดิมตลอดไป

ครั้งนั้นผมเริ่มเชื่อจริง ๆ ว่า ถ้าเพิ่มทักษะ ชีวิตก็อาจเพิ่มทางเลือกให้เรา

08

ลองออกไปหาโอกาสใหม่

ผมลองเปลี่ยนทาง แล้วเสียเงินไปกว่า 300,000 บาท

หลังจากเริ่มรู้สึกไม่ไหวกับงานประจำ ผมพยายามออกไปลองทำอะไรใหม่ ๆ และเข้าไปทำงานเกี่ยวกับแรงงาน

ช่วงแรกมันก็ดูเหมือนจะไปได้

ผมคิดว่าบางทีนี่อาจเป็นอีกทางที่ทำให้ชีวิตเปลี่ยน

แต่สุดท้ายผมโดนโกงเงินไปกว่า 300,000 บาท

เงินที่กว่าจะหาได้แต่ละบาท หายไปในช่วงเวลาที่ผมกำลังพยายามสร้างชีวิตใหม่ให้ตัวเอง

ช่วงนั้นผมแทบไม่ได้ดูแลสุขภาพตัวเองเลย เครียด กินไม่เป็นเวลา น้ำหนักขึ้น และร่างกายเริ่มสะท้อนสิ่งที่ผมกำลังแบกอยู่

ภายนอกผมยังทำเหมือนตัวเองไหว แต่จริง ๆ ข้างในมันหนักมาก

ผมได้รู้ว่า ความพยายามอย่างเดียวไม่พอ ถ้าเราไม่เข้าใจความเสี่ยงของสิ่งที่กำลังทำ

10

ได้สิ่งที่เคยคิดว่าอยากได้

ผมต่อสู้จนได้เป็นผู้จัดการ แล้วทำไมชีวิตยังไม่รู้สึกเปลี่ยน?

ผมทำงานมานานมาก จากคนที่เริ่มอยู่ข้างล่าง จนวันหนึ่งผมได้ขึ้นมาเป็นผู้จัดการร้าน

ถ้ามองจากข้างนอก มันเหมือนชีวิตกำลังดีขึ้น

ตำแหน่งสูงขึ้น เงินเดือนเพิ่มขึ้น มีคนเรียกเราว่าผู้จัดการ

ผมควรจะรู้สึกภูมิใจ และผมก็ภูมิใจที่ตัวเองเดินมาได้ถึงตรงนี้

แต่พออยู่กับมันจริง ๆ ผมกลับรู้สึกว่า สิ่งที่เพิ่มขึ้นมากที่สุดคือความรับผิดชอบ

งานมากขึ้น เรื่องให้คิดมากขึ้น คนที่ต้องดูแลมากขึ้น

แต่เวลาของชีวิตผมไม่ได้เพิ่มขึ้นเลย

ผมเคยใช้คำแรงกับตัวเองว่า ‘ทาส’

ไม่ใช่เพราะผมดูถูกอาชีพตัวเอง แต่เพราะผมรู้สึกว่า ต่อให้ตำแหน่งสูงขึ้นแค่ไหน เวลาของผมก็ยังไม่ได้เป็นของผมจริง ๆ

วันนั้นผมได้รู้ว่า ตำแหน่งที่สูงขึ้น ไม่ได้แปลว่าเรามีอิสระมากขึ้นเสมอไป

12

จากคนที่ไม่รู้อะไร

วันนี้ผมมาเป็น Master TMC แต่ผมก็เริ่มจากศูนย์เหมือนกัน

วันนี้ผมมายืนอยู่ในจุดที่ได้เป็น Master TMC และได้ดูแลคนที่กำลังพยายามพัฒนาการเทรดของตัวเอง

แต่สิ่งหนึ่งที่ผมอยากให้ทุกคนรู้คือ

ผมไม่ได้เริ่มจากคนที่เก่ง ไม่ได้เริ่มจากคนที่มีความรู้ และไม่ได้มีใครการันตีว่าผมจะมาถึงตรงนี้ได้

ผมเคยไม่รู้ เคยพอร์ตแตก เคยเทรดตามอารมณ์ เคยเลือกผิด เคยเสียเงิน และเคยผ่านช่วงที่ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าชีวิตจะไปทางไหนต่อ

สิ่งที่ทำให้ผมมาถึงวันนี้ ไม่ใช่เพราะวันหนึ่งผมตื่นขึ้นมาแล้วเก่ง

แต่มันคือการค่อย ๆ เรียน ค่อย ๆ ฝึก เก็บ Data Review ตัวเอง และยอมรับข้อผิดพลาดที่เมื่อก่อนผมไม่เคยอยากยอมรับ

ผมไม่ได้อยากให้ทุกคนเดินตามชีวิตของผม

ผมแค่อยากให้สิ่งที่ผมเคยพัง กลายเป็นบทเรียนที่ทำให้คนข้างหลังไม่ต้องเสียเวลาพังเรื่องเดิมนานเท่าผม

จุดเริ่มต้นไม่ได้เป็นตัวตัดสินว่าคุณจะไปได้ไกลแค่ไหน สิ่งที่คุณยอมเรียนรู้และแก้ต่างหากที่เปลี่ยนปลายทาง